ورزش آذربایجان - بحث واگذاری ورزشگاه یادگار امام تبریز به تراکتور موضوع تازهای نیست، اما ظاهراً این روزها روند اجرایی آن به جریان افتاده است؛ تصمیمی که همچنان پرسشهای زیادی درباره ضرورت، شیوه واگذاری و آینده این مجموعه مطرح میکند.
واقعیت این است که تراکتور با وجود جایگاه بزرگ و هواداران پرشمارش، تقریباً دارایی زیرساختی مستقلی ندارد. بخش عمده امکانات و مجموعه ورزشی مورد استفاده باشگاه در مجموعه بنیان دیزل و زیرمجموعه صنعتیـورزشی متعلق به محمدرضا زنوزی قرار دارد. چنین وابستگیای برای باشگاهی با این ابعاد، نمیتواند یک وضعیت ایدهآل و پایدار باشد.
استانبول الگوی بهتری دارد
برای درک بهتر موضوع سراغ کشور همسایه می رویم؛ در استانبول، سه باشگاه بزرگ فنرباغچه، گالاتاسرای و بشیکتاش هرکدام ورزشگاه خانگی مشخص و حق بهرهبرداری بلندمدت دارند؛ در کنار آنها، ورزشگاه المپیک آتاتورک نیز بهعنوان یک مجموعه ملی و دولتی فعالیت میکند. البته مالکیت حقوقی این ورزشگاهها یکسان نیست؛ برای نمونه، حق انتفاع ۴۹ ساله گالاتاسرای و قرارداد اجاره ۴۹ ساله بشیکتاش از نمونههای مستند این مدل هستند.
تبریز نیز با این پیشینه فوتبالی، بهجای پیچیده کردن ماجرای واگذاری ورزشگاه موجود، باید مقدمات احداث یک ورزشگاه مدرن و اختصاصی برای تراکتور را فراهم کند. یادگار امام یک سرمایه عمومی و متعلق به فوتبال این شهر است و میتواند همچنان کارکرد عمومی خود را حفظ کند. حرف آخر این که تراکتور به یک خانه واقعی نیاز دارد؛ نه صرفاً تغییر سند یک ورزشگاه قدیمی که عملا دردی را دوار نخواهد کرد.
نظرات (0)