ورزش آذربایجان - سالها حضور بهعنوان مرد اول دروازه تیم ملی، حضور در سه جام جهانی، کسب عناوین متعدد قهرمانی با تیمهای تراکتور و پرسپولیس، داشتن رکورد گینس و… تمام چیزهایی هستند که موجب شده علیرضا بیرانوند چهره مهمی در تاریخ فوتبال ایران باشد. اما این مرد، با تمام افتخاراتش و ماجرای دراماتیک موفقیتش، نتوانسته در دستهبندی ابرقهرمانهای فوتبال ایران قرار بگیرد؛ البته او ضدقهرمان ماجرا هم نیست. شاید نزدیکترین شخصیت کمیکبوکی به او هالک شگفتانگیز باشد؛ یا نه، شاید بتواند مرد دوچهره باشد.
این روی فرشته؛ وقتی هاروی دنت هستی
اولین مواجهه جدی ایرانیان با بیرانوند، پسر بچه ۲۱ سالهای بود که شبها در کنار برج آزادی میخوابید، در کارواش ماشین میشست و در نهایت، با استعداد و خوششانسی، به جایگاه بالایی رسیده بود. وجود چنین داستان و پشتوانه دراماتیکی در زندگی یک جوان موفق و دروازهبان تیم ملی، خیلی زود او را به محبوبیت بالایی رساند. بیرانوند تا آن لحظه یک فرشته بود؛ هاروی دنت جذاب ماجرا که کسی نمیتوانست با او مخالفت کند، بلکه او الگویی برای جوانان بود.
این سمت شیطان؛ وقتی چهره سوخت
هرچند در داستان هاروی دنت، یک انفجار او را به مرد دوچهره تبدیل کرد، در داستان بیرانوند، مصاحبهها، حواشی، اخبار نقلوانتقالاتی، خوشحالی گلها، ماجرای دکتر بیرانوند و سربازیاش و هر اتفاق کوچک و بزرگ دیگری، کمکم او را به مرد دوچهره تبدیل کرد.
کسی که یک روز میتوانست با مهار پنالتی کریستیانو رونالدو محبوبترین فرد ایران باشد و بلافاصله با یک مصاحبه، همه را از خودش دلزده کند. به نظر میرسید این سمت تاریک بیرو در دستان خودش نیست؛ نوعی مواجهه با ضرباتی است که نمیخواهند او را از پای دربیاورند. اما هرچه که بود، او بهسرعت به مرد دوچهره تبدیل شد و در بسیاری از استادیومهای ایران، بهناحق مورد توهین قرار گرفت.
سکانس پایانی شوالیه تاریکی
سکانس پایانی شوالیه تاریکی، شاهکار دنیای سینما، مبارزه بتمن با جوکر و شکست او نیست؛ بلکه آخرین سکانس، مبارزه بتمن با یک تخیل و باور عمومی است. جایی که قهرمان، خودش را به ضدقهرمان تبدیل میکند تا هاروی دنت از دستان مرد دوچهره رهایی یابد.
جایی که اسطوره میداند با شکست چهره یگانه دادستان مبارز، دیگر مردم امیدی به آینده نخواهند داشت؛ پس با دیالوگ معروف:
«چون او قهرمانی است که گاتهام سزاوارش است، اما نه قهرمانی که در حال حاضر به آن نیاز دارد.» تمام سمت تاریک مرد دوچهره را به جان میخرد.
نه فرشتهام، نه شیطان | من علیرضا بیرانوند هستم
اما نباید در گیرودار شناخت چهره حقیقی او، از آنچه انجام داده است غافل شوید. او علیرضا بیرانوند است؛ صاحب جایزه مرد سال آسیا، رکورددار گینس، صاحب شماره یک تیم ملی ایران، دارنده رکورد بیشترین کلینشیت و هزار و یک افتخار دیگر.
او خودِ خودِ خودش است؛ بدون هیچ شیلهپیلهای. همان پسربچه اهل لرستان که حالا یک ایران و جهان او را میشناسند؛ همان کسی که در برابر بلژیک یکتنه ایستاد.
شاید داستان بیرانوند، شوالیه تاریکی خود را کم دارد؛ کسی که سمت سیاه او را به جان بخرد تا ایران صاحب یک الگوی تلاشگر شود؛ کسی که میتواند از لرستان به برج آزادی و بعد ورزشگاه آزادی برسد؛ کسی که روزی در مقابل رونالدو میایستد و روزی کابوس لوکاکو میشود.
او علی بیروی دوستداشتنی ماست.
✏️ امیر کوزهدوست
نظرات (0)