ورزش آذربایجان - این روزها، پس از سالها، فوتبال با طعم واقعی خود، یعنی حضور شور و هیجان، دوباره به اردبیل برگشت؛ شهری که علیرغم پتانسیل بالای هواداری و حضور استعدادهای سرشناس، همیشه سهم ناچیزی از دنیای مستطیل سبز داشته است.
در میان هیاهوی برد و باخت، حضور آرام و ساکت مردی که سیگار میکشید، حرفهای بسیاری برای گفتن داشت. مردی که در سالهای پایانی میانسالی، به حضور یک نسل جدید دیگر در فوتبال اردبیل نگاه میکرد.

این آدم و آدمهایی مثل او، سالهاست که اسطورههای بزرگی را دیدهاند. فوتبالیهای اردبیل شاهد اولین قدمهای علی دایی در استقلال اردبیل بودند و وقتی علیآقا به آن جایگاه رسید، تصویر آقای گل سالیان دراز تیم ملی را در گوشهوکنار اردبیل نظاره کردند.
البته بعدها به کریم انصاریفرد و درخشش او در تراکتور و آقای گلیاش نگاه کردند و سالها بعد، درخشش او در جام جهانی را به تماشا نشستند. آنها لحظهبهلحظه بازیهای مرتضی اسدی، هاشم بیگزاده، شهباززاده و اکبر ایمانی را دنبال کردند؛ حسرت خوردند، افتخار کردند و به سیگار پک زدند.
حسرت از اینکه هیچوقت این بازیکنان برای اردبیل ندرخشیدند و حسرت از اینکه در بسیاری از سالها، اردبیلیها فرصت درخشش نداشتند؛ چون به قول مسئولان، زیرساختها فراهم نبود. اما این روزها، فوتبالدوستان اردبیلی دوباره امیدوارند؛ امیدوار به یک حضور، یک درخشش و اینکه روزی عکس دیگری را در کنار علیآقا، روی سوپرمارکتها، عسلفروشیها، لباسفروشیها و هر جای دیگری قاب کنند. شاید حتی پرچم تیم دیگری را در کنار پرچم تراکتور به اهتزاز دربیاورند
نظرات (0)