ورزش آذربایجان - معمولاً آب رفته به جوی بازنمیگردد؛ اتفاقات خوش گذشته نیز سرانجام به خاطراتی تبدیل میشوند که فقط میتوان آنها را مرور کرد. در فوتبال هم بازگشت به روزهای خوب، با همان بازیکنان، همان مسابقات و همان لحظات، تقریباً غیرممکن است. با این حال، در عرصه مدیریت و مربیگری گاهی میتوان شاهد کامبکهایی بود که حالوهوای متفاوتی دارند. بازگشت یک مدیر پس از جدایی، معمولاً با این پرسش همراه است که اگر عملکردش خوب بود، چرا رفت و اگر خوب نبود، چرا دوباره برگشت؟ اما ماجرای بازگشت سعید مظفریزاده به تراکتور کمی متفاوت است.
مدیری که رابطهاش با هواداران فراتر از عملکرد بود
مظفریزاده شاید در دوران مسئولیتش اقدام خارقالعادهای انجام نداد و طبیعتاً از نقدها و پرسشها هم بینصیب نبود، اما یک ویژگی مهم داشت؛ او از معدود مدیرانی بود که توانست رابطهای صمیمی و دوستداشتنی با هواداران تراکتور برقرار کند. رابطهای که صرفاً به نتایج و اتفاقات مقطعی وابسته نبود و عمق بیشتری داشت.
حالا با رفتن حجت کریمی و بازگشت مظفریزاده، واکنش مثبت بخش قابلتوجهی از هواداران نشان میدهد که این ارتباط همچنان زنده است. گویی یکی از اعضای خانواده که مدتی دور از خانه بوده، دوباره به جمع برگشته و همه با رویی گشاده از او استقبال میکنند.
البته بازگشت به خانه، مسئولیتهای تازهای هم به همراه دارد. مظفریزاده این بار باید با تجربه گذشته و شناختی که از فضای تراکتور دارد، پاسخگوی انتظارات باشد. اما پیش از هر قضاوتی، یک واقعیت روشن است: او برخلاف بسیاری از مدیران سابق، با خاطرهای خوش و سرمایهای از اعتماد و علاقه هواداران به تراکتور بازگشته است.
نظرات (0)