ورزش آذربایجان - یاسر آسانی، بازیکن استقلال، در دیدار مقابل استقلال خوزستان رفتاری انجام داد که تصاویر آن در فضای فوتبال ایران منتشر شد؛ رفتاری ناشایست در قبال کمکداور که همراه با استفاده از الفاظ توهینآمیز جنسی بود. حالا رأی کمیته انضباطی صادر شده؛ دو جلسه محرومیت و ۵۰۰ میلیون تومان جریمه نقدی که یک جلسه محرومیت نیز بهصورت تعلیقی درآمده است.
اما بخش عجیبتر رأی، نه میزان محرومیت، بلکه استدلال کمیته برای تخفیف در مجازات است؛ جایی که «تحریک شدن» و فقدان سابقه انضباطی آسانی مورد توجه قرار گرفته است.
«تحریک شدن»؛ همان استدلالی که برای خداداد پذیرفته نشد؟
اینجا یک سؤال جدی مطرح میشود؛ اگر «تحریک شدن» میتواند رفتار بازیکن را در زمین توجیه یا حداقل موجب تخفیف مجازات کند، پس ماجرای خداداد عزیزی و امید عالیشاه چه میشود؟
خداداد مگر مدعی تحریک شدن نبود؟ پس چرا آن پرونده در نهایت به چهار ماه محرومیت منجر شد؟
آیا معیارهای کمیته انضباطی در این فاصله تغییر کرده یا «تحریک شدن» فقط زمانی به یک عامل تخفیف تبدیل میشود که پای بازیکن خاصی در میان باشد؟
یک رفتار؛ دو مجازات؟
اگر توهین به داور و رفتار جنسی ناشایست در جریان بازی، تخلفی جدی است، نمیتوان با یک جمله درباره «تحریک شدن» از کنار آن عبور کرد؛ آن هم بدون اینکه در رأی مشخص شود کمکداور دقیقاً چه رفتاری انجام داده که آسانی را تحریک کرده است.
از طرف دیگر، اگر تحریک شدن واقعاً یک عامل مؤثر در تخفیف مجازات است، باید این معیار برای همه بازیکنان و همه پروندهها یکسان اجرا شود.
قانون برای همه یا تفسیر برای بعضیها؟
امروز فوتبال ایران بیش از هر چیز به یک معیار روشن نیاز دارد؛ معیاری که اصول ثابتی داشته و منجر به احکامی نشود که برای رفتارهای مشابه، مجازاتهای کاملاً متفاوت تعیین کنند.
چهار ماه برای خداداد عزیزی و دو جلسه، آن هم یک جلسه تعلیقی، برای آسانی؛ آن هم با استناد به «تحریک شدن».
این تفاوت، بدون توضیح شفاف درباره علت و معیارهای حقوقی آن، بیش از آنکه افکار عمومی را قانع کند، یک سؤال بزرگتر میسازد:
اگر قرار است تحریک شدن تخفیف بیاورد، چرا برای همه نمیآورد؟ و اگر نمیتواند توجیهی برای رفتار با داور باشد، چرا در رأی آسانی بهعنوان عامل تخفیف آمده است؟
نظرات (0)