ورزش آذربایجان_ تراکتور این فصل روزهای عجیبی را پشت سر میگذارد؛ از مصدومیت ستارههای کلیدی و مشکلات بیپایان در سفرهای آسیایی، سلب میزبانی و مسیرهای طاقتفرسا گرفته تا نتایج دور از انتظار، جنجالهای تمامنشدنی لیگ برتر، اتفاقات تلخ انزلی و حاشیههایی که از بیرون به این تیم تحمیل میشود. با این حال، در میان تمام این اتفاقات، یک نقطه قوت بزرگ وجود دارد که شاید مهمترین برگ برنده تراکتور در فصل جاری باشد: اتحاد و همدلی کمنظیر اعضای تیم.
در این تیم، همه پشت یکدیگر ایستادهاند، در مشکلات هوای هم را دارند و در موفقیت های فردی، تیمی خوشحالی می کنند. حمایت از همتیمیها فقط به حرفهای مصاحبهای محدود نمیشود؛ در زمین مسابقه، در تمرینها و حتی در رفتارهای روزمره نیز میتوان نشانههای این همدلی را دید. بزرگترهای تیم جایگاه و احترام خود را دارند، بازیکنان جوانتر با اعتماد و پذیرش به آنها گوش میدهند و اختلافنظرها نیز در چارچوبی حرفهای مدیریت میشود.
این اتحاد را میتوان در واکنشهای بازیکنان به یکدیگر، در حمایتهای بیدریغ پس از مصدومیتها و در ادبیات مشترک اعضای تیم هنگام صحبت درباره همتیمیهایشان بهوضوح مشاهده کرد. شاید تراکتور در این فصل بارها با موانعی روبهرو شده باشد که میتوانست هر تیمی را از مسیر خارج کند، اما آنچه این مجموعه را همچنان سرپا نگه داشته، همین پیوند درونی است؛ سرمایهای که نه با مصدومیت از بین میرود، نه با سفرهای طاقتفرسا فرسوده میشود و نه با حاشیههای بیرونی فرو میریزد. در روزهایی که همهچیز علیه تراکتور به نظر میرسد، همین یک جمله میتواند حالوهوای رختکن این تیم را توصیف کند: تو اراده کن، دادا جونم برات!
نظرات (0)