ورزش آذربایجان - کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال برای مقابله با فحاشی در ورزشگاه‌ها دستورالعمل صادر می‌کند؛ تذکر با بلندگو، توقف ۱۵ دقیقه‌ای و در نهایت احتمال تعطیلی مسابقه! اما یک سؤال اساسی همچنان بی‌پاسخ است: چرا باید بازی آغاز شود تا تازه نوبت اخطار و توقف برسد؟ اگر توهین‌های گسترده، مستمر و سازمان‌یافته پیش از سوت آغاز اتفاق بیفتد، تکلیف چیست؟ آیا بازیکنان باید توهین را تحمل کنند، وارد زمین شوند و منتظر بمانند تا تخلف ادامه پیدا کند و مراحل پیش‌بینی‌شده در دستورالعمل به جریان بیفتد؟
ماجرای انزلی دقیقاً همین خلأ را آشکار می‌کند. وقتی پیش از شروع مسابقه، بازیکنان هدف توهین‌های نژادپرستانه قرار می‌گیرند، چرا باید آغاز بازی به هر قیمتی در اولویت باشد؟ مگر فلسفه مقررات انضباطی، پیشگیری از تخلف نیست؟ اگر قرار است فقط پس از آغاز مسابقه واکنش نشان داده شود، پس تکلیف بازدارندگی چه می‌شود؟ آیا باید منتظر ماند تا توهین‌ها تشدید شوند، تنش بالا بگیرد و احتمال درگیری افزایش پیدا کند تا تازه مسئولان به فکر توقف بازی بیفتند؟
مسئله دیگر، نبود معیار روشن برای تشخیص شرایط نامناسب پیش از مسابقه است. چه کسی مسئول تصمیم‌گیری است؟ داور، ناظر یا مسئولان برگزاری؟ شدت و گستردگی توهین‌ها، ماهیت نژادپرستانه آن‌ها و امنیت روانی و جسمانی بازیکنان چه جایگاهی در این تصمیم دارند؟ وقتی معیار مشخصی اعلام نشده، چگونه می‌توان از تصمیم‌گیری سلیقه‌ای جلوگیری کرد و مسئولیت هر اتفاق را بر عهده فرد یا نهاد مربوط گذاشت؟
فدراسیون باید صریح پاسخ دهد: آیا حفظ ظاهر برگزاری مسابقه مهم‌تر از مقابله با توهین سازمان‌یافته است؟ دستورالعملی که برای بعد از شروع بازی برنامه دارد، اما درباره جلوگیری از آغاز مسابقه در شرایط بحرانی سکوت می‌کند، ناقص است. پیشگیری یعنی پیش از آنکه تخلف به بحران تبدیل شود، اقدام کنیم؛ نه اینکه بازیکنان را به زمین بفرستیم و بعد، تازه شمارش معکوس اخطار، توقف و تعطیلی را آغاز کنیم.
نظرات (0)