وقتی تمسخر تراکتور مهم‌تر از نژادپرستی می‌شود!

ورزش آذربایجان - آنچه این روزها در بخشی از فضای رسانه‌ای پایتخت می‌بینیم، بیش از آنکه نقدی منصفانه باشد، به تسویه‌حسابی آشکار با تراکتور شباهت دارد.مجریانی که یکی با تمسخر و دیگری با کنایه و لحنی آمیخته به کینه، اظهارات هواداران و مسئولان تراکتور را دستمایه شوخی قرار می‌دهند و می‌پرسند: «گفته بودید اگر ملوان بازنده نشود، از لیگ برتر انصراف می‌دهید؛ پس چرا انصراف نمی‌دهید؟» اما سؤال ساده اینجاست: اگر تراکتور انصراف بدهد، دقیقاً چه چیزی نصیب شما می‌شود؟ چرا چنین تصمیمی، که اساساً به باشگاه و هوادارانش مربوط است، این‌قدر برای برخی مجریان جذاب و مایه تمسخر شده است؟ مشکل دقیقاً کجاست که نام تراکتور در چنین ماجراهایی به‌جای بررسی منصفانه اتفاقات، به فرصتی برای کنایه‌زدن تبدیل می‌شود؟

نکته تلخ‌تر، سکوت درباره اصل ماجراست. در میان این همه شوخی و کنایه، چرا خبری از محکومیت صریح شعارهای نژادپرستانه و توهین‌های زشت علیه بازیکنان نیست؟ چرا به‌جای پرداختن به رفتاری که اساساً نباید در ورزشگاه جایی داشته باشد، اظهارات معترضان به آن رفتار سوژه تمسخر می‌شود؟

یک سؤال جدی هم باقی می‌ماند: اگر همین اتفاقات در تبریز و ورزشگاه یادگار امام رخ می‌داد، آیا لحن و رویکرد همین برنامه‌ها باز هم همین بود؟ آیا باز هم اصل ماجرا به حاشیه می‌رفت و واکنش تراکتوری‌ها به سوژه اصلی تبدیل می‌شد؟ رسانه قرار است معیار باشد، نه بخشی از دعوا؛ قرار است زشتی را محکوم کند، نه اینکه با نادیده‌گرفتن آن، صدای معترضان را به سخره بگیرد. تراکتور حق نقد شدن دارد، اما هیچ تیمی نباید بهانه‌ای برای عادی‌سازی نژادپرستی یا توجیه توهین به بازیکنان شود.