خوب کردیم که بازی نکردیم!

ورزش آذربایجان - یادداشت سردبیر/ سعید عبدی؛ همه از تراکتور خرده می‌گیرند؛ می‌پرسند چرا بازی نکردید؟ چرا زمین را ترک کردید؟ می‌گویند بازی می‌کردید و می‌گذاشتید بعداً با خاطیان برخورد کنند! اما کاش فقط یک لحظه، فقط یک دقیقه، خودتان را جای بازیکنان تراکتور می‌گذاشتید. وقتی قدم‌به‌قدم از زمین فاصله می‌گرفتند و راهی رختکن می‌شدند، به چهره‌هایشان نگاه می‌کردید؛ به چشم‌هایی که خشم داشتند، انزجار داشتند و غمی سنگین را فریاد می‌زدند. آن صورت‌ها، روایت تلخ تحقیر انسان‌هایی بود که آمده بودند فوتبال بازی کنند، نه اینکه آماج فحاشی‌های نژادپرستانه و رکیک قرار بگیرند.

اصلاً فوتبال چه ارزشی دارد که به خاطرش باید این‌همه توهین بشنوی، تحقیر شوی و سکوت کنی؟ شما که امروز از تصمیم تراکتور انتقاد می‌کنید، خودتان چند دقیقه می‌توانستید آن حجم از نفرت را تحمل کنید؟

می‌گویید بازی می‌کردید تا بعداً برخورد کنند؟ بله، دیدیم چگونه برخورد کردند! دو سال پیش، مقابل پرسپولیس در تهران، چه فحش‌هایی که به بازیکنان تراکتور ندادند؛ اما سرانجام این تراکتور بود که محروم شد. انزلی، یزد و اتفاقات تلخ دیگر را هم فراموش نکرده‌ایم؛ همان حوادثی که پس از هیاهوی اولیه، زیر غبار فراموشی و توجیه دفن شدند و سهم ما از آن‌ها، خاطراتی تلخ و کابوس‌هایی بود که با صدای همان توهین‌ها دوباره زنده می‌شدند.

پس بله؛ تراکتور زمین را ترک کرد. این بار، نرفتن به رختکن نبود که شکست محسوب می‌شد؛ ماندن در زمینی که حرمت انسان در آن لگدمال می‌شد، شکست بود. ما برای فوتبال آمده‌ایم، نه برای معامله‌کردن عزت و هویتمان با نود دقیقه بازی. و اگر قرار باشد میان فوتبال و کرامت انسانی یکی را انتخاب کنیم، پاسخ ما روشن است؛ حتی اگر بهایش را هم بپردازیم.