هویت مان را با هیچ چیزی معامله نمی کنیم

ورزش آذربایجان - تراکتور از روزی که موج جدید وارد فوتبال ایران کرد بارها با توهین‌ها و رفتارهایی روبه‌رو شده که دیگر نمی‌توان همه آن‌ها را به حساب هیجان فوتبال گذاشت. هوادار تراکتور به تشویق تیمش عادت دارد، به روزهای سخت عادت دارد، به جنگیدن برای تیمش عادت دارد؛ اما قرار نیست به تحقیر هویت و تبارش هم عادت کند.

هیچ‌کس حق ندارد از یک تیم انتظار داشته باشد برای انجام یک مسابقه فوتبال، از حرمت و حیثیت خود چشم‌پوشی کند. در جای جای این کره خاکی فوتبال را با ورزشی برای سرگرمی و رقابتی که به تحکیم پیوند میان ملت ها کمک می کند می شناسند اما گویی در کشور ما این قضیه فرق می کند. جایی باید این چرخه متوقف می‌شد؛ جایی باید روشن می‌شد که نمی‌توان هر حرفی زد، هر توهینی کرد و بعد انتظار داشت بازیکنان دوباره به زمین برگردند و وانمود کنند هیچ اتفاقی نیفتاده است.

و درست همین‌جاست که اقدام تراکتور اهمیت پیدا می‌کند.

نه فقط روزی که تراکتور قهرمان شد و مردم آذربایجان خیابان‌ها را به جشن و شادی تبدیل کردند، بلکه امروز هم در این تیم نشانه‌های یک قهرمان دیده می شود ؛ تیمی که نشان داد برایش همه‌چیز به نتیجه مسابقه و سه امتیاز خلاصه نمی‌شود. گاهی باید ایستاد؛ حتی اگر ایستادن هزینه داشته باشد. گاهی باید نشان داد که یک خط قرمز وجود دارد و آن خط، حرمت انسان و هویت اوست.

این، نشانه بلوغ است؛ بلوغ تیمی که می‌داند نمایندگی میلیون‌ها هوادار، فقط به معنای بردن و جام گرفتن نیست. گاهی مسئولیت یک باشگاه، فراتر از مستطیل سبز می‌رود و تصمیمی که در یک روز گرفته می‌شود، می‌تواند پیامی روشن برای سال‌های آینده داشته باشد.

در این میان، موضع محمدرضا زنوزی و تصمیم او برای پیگیری موضوع نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. بازنشر پیام «نه به نژادپرستی» از سوی بازیکنان و اعضای باشگاه نیز نشان می‌دهد که این اعتراض، صرفاً واکنش یک فرد نیست؛ بلکه به مطالبه‌ای در مجموعه تراکتور تبدیل شده است.

البته مسئله، دشمنی با مردم انزلی یا هواداران ملوان نیست. هیچ شهری را نباید با رفتار عده‌ای از تماشاگرانش قضاوت کرد و هیچ مردمی سزاوار توهین جمعی نیستند. اتفاقاً اگر با نژادپرستی مخالفیم، باید در همه‌جا و علیه هر کسی که مرتکب آن می‌شود، یک موضع داشته باشیم. مبارزه با تحقیر یک قوم، نباید به تحقیر قومی دیگر تبدیل شود.

اما این اصل هم نباید فراموش شود: اگر توهین‌های قومیتی رخ داده باشد، نمی‌توان با چند جمله درباره هیجان ورزشگاه از کنار آن گذشت. مسئولان فوتبال باید بررسی کنند، مستندات را ببینند و مطابق قانون تصمیم بگیرند. نه باید اجازه داد توهین به هویت انسان‌ها عادی شود و نه می‌توان بدون رسیدگی منصفانه، درباره مسئولیت حقوقی طرفین حکم قطعی داد.

یک جایی باید این بازی تمام می‌شد؛ یک جایی باید روشن می‌شد که فوتبال نمی‌تواند بهانه‌ای برای نژادپرستی باشد.

امروز مسئله فقط تراکتور نیست؛ مسئله این است که آیا در فوتبال ایران می‌توان به هویت یک انسان توهین کرد و انتظار داشت همه‌چیز طبق روال عادی ادامه پیدا کند؟

پاسخ باید روشن باشد: نه!

نه به نژادپرستی، نه به توهین قومیتی و نه به عادی‌سازی تحقیر انسان‌ها. تراکتور اگر در این مسیر بایستد و پیگیری را تا رسیدن به نتیجه ادامه دهد، فارغ از سرنوشت این مسابقه، پیامی فراتر از فوتبال به جا خواهد گذاشت؛ اینکه حرمت و هویت یک ملت، چیزی نیست که بتوان آن را پای نود دقیقه فوتبال معامله کرد.