ورزش آذربایجان - تصمیمات کنفدراسیون فوتبال آسیا درباره محل برگزاری دیدارهای نمایندگان ایران در رقابت‌های آسیایی، حالا با پرسشی جدی‌تر از گذشته روبه‌رو شده است؛ وقتی امنیت، مبنای تصمیم‌گیری است، چرا این معیار برای همه تیم‌ها یکسان اجرا نمی‌شود؟
در شرایطی که تیم‌های ایرانی، از جمله تراکتور، از میزبانی در ورزشگاه یادگار امام محروم شده‌اند و سرخ‌های آذربایجان ناچارند دیدار آسیایی خود را خارج از خانه برگزار کنند، گزارش‌های منتشرشده درباره حمله موشکی به فرودگاه بین‌المللی ملک خالد در ریاض و تبعات امنیتی آن، بار دیگر موضوع ارزیابی خطر و استانداردهای کنفدراسیون فوتبال آسیا را به چالش می‌کشد.
اگر نگرانی‌های امنیتی می‌تواند حق میزبانی را از یک باشگاه ایرانی بگیرد، آیا همین معیار درباره شرایط عربستان نیز با همان حساسیت اعمال می‌شود؟ آیا تصمیمات AFC بر پایه ارزیابی‌های شفاف و یکسان اتخاذ می‌شوند یا باید از شکل‌گیری استانداردهای دوگانه در فوتبال آسیا نگران بود؟
البته صرف وقوع یک حادثه امنیتی، به‌تنهایی برای نتیجه‌گیری درباره غیرایمن بودن یک مسابقه کافی نیست؛ اما همین موضوع، ضرورت شفافیت در تصمیمات کنفدراسیون را دوچندان می‌کند. AFC باید توضیح دهد که بر چه مبنایی درباره محل برگزاری مسابقات تصمیم می‌گیرد و چرا باشگاه‌های ایرانی باید هزینه محدودیت‌هایی را بپردازند که معیارهای آن برای افکار عمومی روشن نیست.
در این میان، سهم فدراسیون فوتبال ایران نیز قابل چشم‌پوشی نیست. اگر حق میزبانی تراکتور بدون پیگیری مؤثر از دست رفته، باید پرسید مدیران فوتبال ایران برای دفاع از حقوق باشگاه‌ها چه کرده‌اند؟ ماجرا فقط یک ورزشگاه نیست؛ مسئله، حق برابر رقابت در فوتبال آسیاست. تبعیض در تصمیمات AFC یا انفعال مدیران فوتبال ایران؟ پاسخ روشن و مستند، مطالبه‌ای است که نباید بی‌جواب بماند.
نظرات (0)