ورزش آذربایجان - تراکتور در سال‌های گذشته همواره پشتوانه بزرگ هواداری برای بازیکنانش بوده است؛ حمایتی که گاهی با مطرح شدن اختلافات مالی و مدیریتی، باشگاه را زیر فشار قرار می‌داد. اما به نظر می‌رسد این معادله در تبریز تغییر کرده و هواداران بیش از گذشته، منافع باشگاه را در اولویت قرار می‌دهند.
در گذشته، محبوبیت یک بازیکن می‌توانست به اهرمی برای فشار بر مدیریت تبدیل شود، اما امروز به نظر می‌رسد هواداران تراکتور دیگر در اختلافات میان بازیکن و باشگاه، لزوماً جانب بازیکن را نمی‌گیرند و حمایت از تیم را بر ملاحظات فردی ترجیح می‌دهند.
حواشی پس از دیدار تراکتور و استقلال و اتفاقات پیرامون علیرضا بیرانوند را نیز می‌توان از همین زاویه بررسی کرد. به نظر می‌رسید بیرانوند قصد داشت از فضای هواداری بهره ببرد، اما واکنش‌ها نشان داد که جلب حمایت سکوها صرفاً با تکیه بر نام یک بازیکن، دیگر به سادگی گذشته نیست؛ تلاشی که دست‌کم در این مقطع، نتیجه مورد انتظار را نداشت.
در گذشته، خانواده‌های ایرانی عمدتاً ساختاری پدرسالار داشتند، اما به‌تدریج در بخشی از جامعه، فرزندان به محور توجه و تصمیم‌گیری تبدیل شدند. حالا می‌توان با یک مقایسه، تغییر مشابهی را در فضای هواداری تراکتور دید؛ با این تفاوت که این بار، حرکت از بازیکن‌سالاری به سمت تیم‌سالاری است.
البته حمایت از باشگاه به معنای نادیده گرفتن حقوق بازیکنان یا تأیید بی‌قیدوشرط مدیریت نیست. بازیکنان حق پیگیری مطالبات خود را دارند و باشگاه نیز باید به تعهداتش پایبند باشد؛ اما اختلافات فردی نباید به ابزاری برای تحت فشار قرار دادن باشگاه تبدیل شود.
برای باشگاهی با گستره هواداری تراکتور، چنین تغییری می‌تواند معادلات مدیریتی و فضای تیم را تحت تأثیر قرار دهد. وقتی محبوبیت یک بازیکن تضمین‌کننده حمایت بی‌قیدوشرط سکوها نباشد، جایگاه باشگاه در این معادلات تقویت خواهد شد.
در تراکتور، نام هیچ بازیکنی بزرگ‌تر از نام باشگاه نیست. اگر این رویکرد ادامه پیدا کند، می‌توان از شکل‌گیری مرحله‌ای تازه در رابطه هواداران، بازیکنان و مدیریت سخن گفت؛ مرحله‌ای که در آن تراکتور تیم‌سالار است، نه بازیکن‌سالار.
نظرات (0)