ورزش آذربایجان - کم کم داریم به تقابل دوباره تراکتور و استقلال نزدیک می‌شویم. مسلماً خاطرات زیادی از این تقابل‌ها داریم؛ از فتح سکوهای آزادی گرفته تا قهرمانی در جام حذفی و سوپرکاپ. اما یک بازی، یک گل و یک نفر، در میان تمام این خاطرات بیشتر از همه می‌درخشد؛ یک بازی که تجسم حضور یک گلادیاتور در آغوش تی‌تی‌هاست.
آن روز هوا سرد بود؛ از آن سرماهایی که بهترین بهانه است تا بنشینی در خانه و کنار بخاری، فوتبالت را تماشا کنی. اما عاشقانگی تی‌تی‌ها و تراکتور، حماسه عجیبی را رقم زد. این بار نه‌تنها استادیوم پر شد، بلکه تپه‌ها هم آنلاک شدند.
یک سانتر از سمت چپ زمین، توپ‌گیری دژاگه و به ثمر رساندن گل کافی بود تا یخ تبریز آب شود و گرمای عشق، یادگار را احاطه کند. مابقی‌اش را گزارشگر به بهترین شکل ادا کرد:
«و انتخاب خوب دژاگه برای خوشحالی بعد از گل؛
که خوشحالی‌شو تقسیم می‌کنه با هوادارانی که زیر بارش برف و در این سرما تنهاش نگذاشتن و عظمت این تیم رو به اثبات رسوندن؛ عظمتی که به تعداد جام نیست؛
به حضور روی تپه،
به حضور روی سکو،
زیر بارش برف و در این هوای سرد است.»
«سر از پا نمی‌شناسن هواداران حاضر در یادگار امام، با گلی که اشکان دژاگه به ثمر می‌رسونه.»
سال‌ها گذشته، گل‌های زیادی به ثمر رسیده و خوشحالی‌های زیادی دیده شده؛ اما بهترین شادی پس از گل همچنان برای آقای دژاگه است. آنجا و آن تقسیم خوشحالی، دقیقاً چیزی بود که لایق تراکتور و تی‌تی‌هاست.
شاید برای همین است که آن بازی، با وجود تمام عادی بودن‌هایش، در ذهن تی‌تی‌ها ماندگارتر شده؛ ماندگارتر از فینال‌هایی که در مقابل استقلال پیروز بودیم.
✏️ امیر کوزه دوست
نظرات (0)