ورزش آذربایجان - برای خانواده صادقیان، فوتبال مصداق بارز همین سخن است؛ خانواده‌ای که پدر و فرزند با فوتبال به اوج و سقوط رسیده‌اند. اما برخلاف همیشه، این یادداشت داستان پسر نیست؛ بلکه روایت تراژدیک پدری است که فوتبال زندگی‌اش را تمام کرد.
حسن صادقیان یکی از مردان بزرگ فوتبال آذربایجان بود که همراه خیلی های دیگر ، فوتبال آذربایجان را به اعتبار و افتخار رساندند. نسل صادقیان، شیخ‌لاری، داداش‌ضیایی و دیگر ستاره‌های دهه ۶۰ فوتبال آذربایجان، زمینه ظهور نسلی تازه را فراهم کرد؛ نسلی که ستاره‌هایش انگیزه بزرگی به نام شبیه شدن به حسن زیکو، شیخ‌لاری و باغ‌آبادی داشتند.
حسن صادقیان آن‌قدر تکنیکی بود که لقب «حسن زیکو» را از سوی رسانه‌ها گرفت. در خصوص ویژگی‌های بازی حسن زیکو، باید به پسرش اشاره کرد؛ خود پیام و اطرافیانی که بازی پدرش را دیده بودند، معتقدند پیام صادقیان با تمام تکنیک و تاکتیکش، «انگشت کوچک» پدرش هم نبود.
اما روی بد فوتبال، خیلی تلخ و ناجوانمردانه، حسن زیکو را ضربه‌فنی کرد. پسرش معتقد است یک تکل باعث مرگ او شد.
پیام صادقیان در این‌باره گفته : «پدرم در یک بازی در آذربایجان به‌شدت مصدوم شد. تکل بدی روی پایش زدند و با همان تکل قطع نخاع شد. او با همان حادثه جان باخت، در حالی که وقتی من ۱۰ ساله بودم، ۸۰ درصد قابلیت‌های حرکتی‌اش را از دست داده بود.»
حسن زیکو که روزی با فوتبال به اوج رسیده بود، با همان فوتبال نابود شد. بعدها، با دیدن داستان پیام، دیدیم که حضور فوتبال در خانواده صادقیان یک نفرین ابدیست.
البته فوتبال آذربایجان نیز با حسن بد تا کرد؛ مانند دیگر قهرمانان فوتبالی این شهر، قدر حسن زیکو هم دانسته نشد و او خیلی غریبانه زیر خاک رفت. همسر حسن زیکو، پسرش را از حضور در فوتبال آذربایجان منع کرد؛ اما با این حال، پسرش به تیم سابق پدر بازگشت تا پا جای پای پدر بگذارد.
مسلماً فوتبال همیشه غم‌هایش از شادی‌هایش بیشتر است؛ اما این نفرین ژنتیکی، این استعداد سیاه در ساق پاهای خانواده صادقیان، جزو تلخ‌ترین تراژدی‌های دنیای فوتبال است.
«فوتبال برای بعضی‌ها رؤیاست، برای بعضی‌ها زندگی؛ اما برای خانواده صادقیان، انگار سال‌هاست چیزی میان این دو ویرانه‌ای از خاطره ساخته است.»
✏️ امیر کوزه دوست
نظرات (0)