مشکل فقط مهاجمان نیستند

ورزش آذربایجان - تراکتور در هفته‌های اخیر برای رسیدن به گل به زحمت افتاده و شاید ساده‌ترین راه این باشد که انگشت اتهام را به سمت مهاجمان بگیریم، اما مشکل تراکتور عمیق‌تر از عملکرد شهریار مغانلو یا امیرحسین حسین‌زاده است. وقتی توپ با کیفیت و سرعت لازم به خط حمله نمی‌رسد، وقتی پاس آخر کمتر دیده می‌شود و وقتی حملات از چند مسیر مشخص فراتر نمی‌روند، مهاجم هم در مقابل دروازه تنها می‌ماند. تراکتور در هفته‌های ابتدایی با استفاده بهتر از کناره‌ها، حرکت وینگرها و جابه‌جایی بازیکنان هجومی، دفاع حریف را بیشتر به هم می‌ریخت؛ اما حالا بخشی از این تنوع از بین رفته و حریف فرصت بیشتری برای بستن فضاها پیدا می‌کند. مسئله تراکتور قبل از مهاجمان، در ساختن حمله است.

تنوع حمله از تراکتور گرفته شده

مصدومیت مهدی هاشم‌نژاد و مهدی ترابی یکی از مهم‌ترین قطعات هجومی تراکتور را از ترکیب خارج کرده است. هاشم‌نژاد فقط بازیکنی نیست که قرار باشد توپ را بگیرد و از کنارش عبور کند؛ حرکت بدون توپ او می‌تواند مدافع کناری حریف را از جای خودش بیرون بکشد، بین خطوط فضا ایجاد کند و مدافعان را مجبور به عقب‌نشینی کند. همین فضاست که بازیکنی مثل حسین‌زاده به آن نیاز دارد. وقتی این حرکت‌ها کمتر می‌شود، حملات تراکتور قابل پیش‌بینی‌تر می‌شوند و دفاع حریف می‌تواند تمرکز خود را روی چند بازیکن محدود کند. تراکتور برای گل زدن فقط به حضور مهاجم در محوطه نیاز ندارد؛ به بازیکنانی نیاز دارد که قبل از رسیدن توپ به محوطه، ساختار دفاعی حریف را به هم بریزند.

مهاجمان بدون تغذیه، تنها می‌مانند

شهریار مغانلو برای گل زدن به موقعیت نیاز دارد، نه معجزه. مهاجمی با خصوصیات او زمانی خطرناک می‌شود که توپ با کیفیت وارد محوطه شود؛ ارسال، پاس عمقی، پاس کات‌بک و حتی توپ دوم. وقتی این تغذیه کم می‌شود، نمی‌توان تمام مسئولیت گل نزدن را روی دوش مهاجم گذاشت. امیرحسین حسین‌زاده هم در هفته‌های اخیر مجبور شده بخش قابل توجهی از بار هجومی تیم را به دوش بکشد؛ هم برای گلزنی، هم برای خلق موقعیت و هم برای ایجاد تحرک در خط جلو. این همان نقطه‌ای است که تراکتور باید اصلاحش کند؛ قرار نیست یک یا دو بازیکن هر هفته تمام بار حمله را به تنهایی حمل کنند.

راه گل باید بیشتر از یک مسیر باشد

تراکتور در بخش دفاعی هنوز تیمی منظم و سخت‌نفوذ است، اما برای ماندن در کورس قهرمانی فقط گل نخوردن کافی نیست. تیم باید بتواند بازی‌های بسته را باز کند، ریتم مسابقه را تغییر دهد و از چند مسیر مختلف به دروازه برسد. بازگشت هاشم‌نژاد می‌تواند بخشی از این مشکل را حل کند، اما تمام مسئله نیست. نکونام باید راه‌های بیشتری برای رساندن توپ به مهاجمان پیدا کند؛ حمله از کناره‌ها، نفوذ از عمق، جابه‌جایی مهاجمان و استفاده از فضای پشت مدافعان. تراکتوری که فقط یک راه برای رسیدن به دروازه داشته باشد، خیلی زود برای حریف قابل خواندن می‌شود. تیم مدعی فقط نباید سخت گل بخورد؛ باید آن‌قدر تنوع در حمله داشته باشد که حریف نداند ضربه بعدی از کجا خواهد آمد.