ورزش آذربایجان - سبک بازی فعلی تراکتور با هدایت جواد نکونام نقدهای بسیاری به همراه داشته است. این تیم در سال‌های اخیر، با حفظ اسکلت اصلی و در اختیار داشتن بازیکنان باتجربه و باکیفیت، به فوتبالی تهاجمی و جذاب خو گرفته است. قهرمانی مقتدرانه در لیگ برتر نیز حاصل همین مسیر بود؛ تیمی که برای گلزنی، مالکیت بازی و کسب پیروزی به میدان می‌رفت و هوادارانش نیز به تماشای چنین فوتبالی عادت کرده‌اند.
اما در فاصله کوتاهی تا آغاز فصل جدید، اتفاقی غیرمنتظره رخ داد. تراکتور که ابتدا به سراغ محمد ربیعی رفته بود، در نهایت جواد نکونام را روی نیمکت نشاند؛ مربی‌ای با دکترین دفاعی که فلسفه بازی‌اش با آنچه تراکتور طی سال‌های گذشته ساخته بود، تفاوتی جدی دارد.
نتیجه این انتخاب را می‌توان در سه تقابل اخیر با شباب الاهلی دید؛ سه بازی با سه مربی متفاوت که شرایط حاکم بر آن‌ها، روایت روشنی از تغییرات تراکتور ارائه می‌دهد. تیمی که فصل گذشته در همین ورزشگاه برتر میدان بود، حالا با همان اسکلت و حتی تقویت‌شده در خط حمله، فوتبالی ارائه می‌کند که نه نتیجه دارد و نه رضایت هواداران را جلب می‌کند.
مسئله فقط شکست برابر شباب الاهلی یا ناکامی چند روز قبل در لیگ برتر نیست؛ پرسش اصلی این است که چرا تیمی با چنین شخصیت تهاجمی، باید به دنبال فوتبالی برود که با عادت‌های فنی و ذهنی بازیکنان و انتظارات هوادارانش فاصله دارد؟ تراکتور تیمی نیست که با عقب‌نشینی پس از گل و فوتبال اقتصادی، هویت خود را حفظ کند. بازیکنان این تیم سال‌ها با فلسفه‌ای متفاوت بازی کرده‌اند و هواداران نیز از آن‌ها گلزنی، حمله و نمایش جذاب می‌خواهند. تغییر چنین ذهنیتی، آن هم در فاصله کوتاه، ساده نیست.
جواد نکونام برای ادامه کار در تراکتور، بیش از آنکه انتظار داشته باشد تیم خودش را با فلسفه او تطبیق دهد، باید به این پرسش پاسخ بدهد که آیا می‌تواند سبک بازی‌اش را با شخصیت تراکتور هماهنگ کند؟ تغییر مربی همیشه آسان‌ترین راه نیست، اما تغییر فلسفه یک تیم نیز بدون توجه به ساختار، بازیکنان و هواداران، هزینه‌های خودش را دارد. تراکتور برای بازگشت به مسیر موفقیت، به مربی‌ای نیاز دارد که بداند چگونه از داشته‌های این تیم استفاده کند؛ نه اینکه تیمی با هویت تهاجمی را وادار به بازی‌ای کند که با آن بیگانه است.
نظرات (0)