شکاف بزرگ تراکتورِ بی بیرو؛ عمیق‌تر از حد تصور

ورزش آذربایجان - غیبت علیرضا بیرانوند در دیدار مقابل شباب الاهلی فقط یک جابه‌جایی درون دروازه نبود؛ اثر نبودن شماره یک تراکتور در جریان بازی هم کاملاً به چشم آمد. پارسا جعفری در این مسابقه فرصت مهمی برای نشان دادن توانایی‌هایش داشت، اما تفاوت سبک بازی او با بیرانوند، روی نحوه شروع حملات تراکتور هم اثر گذاشت.

یکی از ویژگی‌های مهم بیرانوند، توانایی او در بازی با پا و شروع حمله از عقب زمین است. او می‌تواند زیر فشار توپ بگیرد، بازی را از عقب زمین به جریان بیندازد و با پاس‌های بلند و دقیق، خط اول فشار حریف را پشت سر بگذارد. این بخش از بازی بیرانوند، عملاً یک ابزار تاکتیکی برای تراکتور است؛ ابزاری که در غیاب او در اختیار نکونام نبود.

در طول مسابقه، بارها به نظر می‌رسید بازیکنان تراکتور برای برگرداندن توپ به دروازه‌بان با احتیاط بیشتری رفتار می‌کنند. تفاوت کیفیت بازی با پای بیرانوند و جعفری باعث شده بود بازیکنان کمتر به دنبال استفاده از دروازه‌بان به عنوان نخستین حلقه بازی‌سازی باشند.

این اتفاق شاید در نگاه اول جزئی به نظر برسد، اما وقتی تیمی می‌خواهد از عقب زمین بازی را بسازد، همین جزئیات می‌تواند روی شکل حمله، میزان ریسک‌پذیری و حتی نحوه خروج از فشار حریف تأثیر بگذارد.

بیرانوند با خلاقیتی که در بازی با پا دارد، می‌توانست بخشی از بار بازی‌سازی تراکتور را از همان قفس توری بر دوش بکشد؛ امکانی که در این مسابقه وجود نداشت.