ورزش آذربایجان – بعد از شکست تراکتور در دو بازی اخیر، بخش قابل توجهی از نارضایتی هواداران بیشتر به سبک بازی تیم محبوب شان مربوط می شود تا خود نتایج. در میان شعارهای هواداران تراکتور، تعداد بی‌شماری شعار وجود دارد که برای درخواست گل و پیروزی پرگل ساخته و سر داده می‌شود. تی‌تی‌ها حتی آوا و آهنگ مخصوص خود برای درخواست گل بیشتر را هم دارند. و این رفتار یک پیام مشخص دارد؛ آنها عاشق بردهای پرگل و بازی جذاب و هیجان‌انگیز هستند؛ نه صرفاً نتیجه گرفتن و نه صرفاً قهرمانی به هر قیمت.
تیم‌های فوتبال نیز مانند آدم‌ها، ژن خاص خود را دارند؛ ژنی که همیشه ماندگار است و جان و تنه باشگاه می‌ماند. تراکتور و هوادارانش نیز طبع و ژن مخصوص خود را دارند؛ ژنی که فعلاً به واکسن آقای لالیگایی جواب مثبت نداده است.
مشخص است که دوری از آکادمی در دورتموند، دوری از مالکیت توپ در بایرن و ارائه فوتبالی بر اساس حمله در ایتالیا، حتماً موجب افت باشگاه خواهد شد.
سخنی منتسب به چرچیل می‌گوید: «بهتر است یک‌بار بجنگیم و شکست بخوریم، تا اینکه بدون جنگ تسلیم شویم.» فلسفه «عیبی یوخ» گفتن تراکتور نیز از چنین تفکری حاصل می‌شد؛ تفکری که جنگیدن و باختن را به باخت بدون جنگ ترجیح می‌داد.
اما در روند فعلی تراکتور، دیگر خبری از بی‌محابایی و جنون نیست و همین موجب شده با کوچک‌ترین تق و لقی، صبر هواداران لبریز شود. و البته که سال‌ها در صف مدعیان بودن و تحمیل کردن بازی‌های سراسر حمله، انتظار هواداران تراکتور را بالا برده و موجب شده آنها به فوتبال با مالکیت پایین راضی نباشند. نکونام باید ژن تراکتور را در نظر گرفته و با توجه به ژنوم‌های تیمش، ترکیب را جلو برده و علاوه بر نتیجه، با بازی چشم‌نواز نیز هوادارانش را راضی نگه دارد.
نظرات (0)