آسیا از دیدن یادگار محروم شد

ورزش آذربایجان - تراکتور دوشنبه شب در نخستین بازی خود در لیگ نخبگان آسیا به مصاف شباب الاهلی امارات می‌رود؛ مسابقه‌ای در دبی که شروع مسیر آسیایی تی‌تی‌هاست. اما تراکتور در این فصل امکان میزبانی در استادیوم خانگی خود را ندارد و دیدارهای خانگی‌اش را باید در عمان برگزار کند؛ اتفاقی که فقط یک امتیاز مهم را از تراکتور نگرفته، بلکه آسیا را از دیدن یکی از بزرگ‌ترین جلوه‌های هواداری فوتبالش محروم کرده است.

میزبان روی کاغذ، میهمان در عمل

وقتی تراکتور در عمان میزبان یک تیم آسیایی می‌شود، میزبانی بیشتر یک عنوان روی برگه مسابقه است. چیزی که میزبانی تراکتور را معنا می‌کند، در تبریز جا مانده؛ در یادگار امام.

میزبانی واقعی تراکتور یعنی ورزشگاهی که ده‌ها هزار نفر برای دیدن تیمشان به آن می‌آیند؛ یعنی حریفی که از لحظه ورود به زمین متوجه می‌شود قرار نیست فقط مقابل یازده بازیکن بازی کند.

این مزیت را نمی‌توان با انتقال مسابقه به عمان همراه تیم برد و تراکتور یکی از بزرگ ترین برگ برنده های خود را از دست داده است. آسیا نیز یک ورزشگاه را از دست نداده؛ یک فرهنگ هواداری را از دست داده است.

در تبریز نیازی به کارت های قرعه کشی و فراخوان های میلیونی برای پر کردن استادیوم نیست !

در بسیاری از نقاط فوتبال آسیا، پر کردن ورزشگاه برای مسابقات باشگاهی هنوز یک دغدغه است. گاهی باشگاه‌ها و برگزارکنندگان برای کشاندن هوادار به ورزشگاه تلاش می‌کنند تا سکوها خالی نماند.

در تبریز اما داستان سال‌هاست برعکس است. اینجا هوادار منتظر دعوت نمی‌ماند. برای تراکتور به ورزشگاه می‌آید و گاهی حضور تی‌تی‌ها در یادگار به مرز ۷۰ هزار نفر می‌رسد. این فقط آمار تماشاگر نیست؛ یک استاندارد هواداری است.

۷۰ هزار نفر؛ ویترینی که آسیا نمی‌بیند

لیگ نخبگان قرار است ویترین بزرگ فوتبال باشگاهی آسیا باشد. در چنین رقابتی، یادگار امام می‌توانست خودش یکی از جذابیت‌های مسابقات باشد.

تیم‌های آسیایی می‌توانستند وارد تبریز شوند و در برابر یکی از پرشورترین سکوهای قاره قرار بگیرند. دوربین‌های تلویزیونی می‌توانستند آن تصاویر را به سراسر آسیا مخابره کنند؛ ورزشگاهی مملو از پرچم‌های سرخ، صدای یکپارچه هواداران و فضایی که در فوتبال ایران نمونه‌های زیادی ندارد. اما این تصاویر در این فصل وجود نخواهد داشت. تراکتور از آسیا کنار نرفته؛ این آسیاست که از دیدن یادگار محروم شده است.

برگ برنده‌ای که در جدول دیده نمی‌شود

تراکتور در مقایسه با بسیاری از رقبای آسیایی، همیشه نمی‌تواند در ارزش بازیکنان و بودجه باشگاه رقابت کند. اما یادگار امام یک مزیت واقعی بود؛ مزیتی که در هیچ جدول مالی دیده نمی‌شد. فشار سکوها می‌توانست حریف را تحت تأثیر قرار دهد، به بازیکنان تراکتور انرژی بدهد و بخشی از فاصله امکانات و بودجه را روی چمن جبران کند. حالا این برگ برنده از دسترس تراکتور خارج شده است.

آسیا باید دوباره صدای یادگار را بشنود

تراکتور باید در شرایط فعلی برای موفقیت بجنگد، اما این وضعیت نباید عادی شود. بازگشت میزبانی آسیایی به تبریز فقط یک خواسته هواداری نیست؛ بخشی از هویت فوتبال تراکتور و حتی بخشی از جذابیت رقابت‌های آسیایی است. روزی که شرایط فراهم شود و تراکتور دوباره در یادگار میزبان تیم‌های آسیایی شود، فقط یک تیم به خانه‌اش برنمی‌گردد. یک ویترین گمشده به آسیا برمی‌گردد.