ورزش آذربایجان - شاید عجیب باشد، اما مأموریت واقعی جواد نکونام در تراکتور از امروز شروع شده است. نه از روزی که قراردادش را امضا کرد، نه از نخستین بازی فصل و نه حتی از آن شش هفتهای که تراکتور بدون شکست و بدون گل خورده پیش رفت.
آن شش هفته برای نکونام، با تمام ارزشش، بیشتر فرصت بود تا آزمون
سرمربیای که چند روز مانده به آغاز مسابقات روی نیمکت تراکتور نشست، تیم را خودش نبسته بود و فرصت چندانی برای شناخت بازیکنان و اجرای ایدههایش نداشت، نمیتوانست در همان ابتدای کار همه چیز را مطابق میل خودش پیش ببرد. با این حال ۱۶ امتیاز از شش بازی و صفر گل خورده، کارنامهای بود که نمیشد نادیدهاش گرفت اما حالا قصه فرق کرده است.
وقت جمع کردن تیم
شکست مقابل استقلال خوزستان فقط سه امتیاز از تراکتور گرفت. چیزی که اهمیت بیشتری دارد، اتفاقی است که بعد از این شکست رخ خواهد داد. نکونام حالا باید تیمش را جمع کند؛ از نظر روحی، روانی و البته فنی.
بازیکنی که تا همین چند روز قبل صدرنشینی و رکورد شکستناپذیری را میدید، حالا باید یاد بگیرد که یک تیم مدعی قهرمانی قرار نیست تمام فصل را بدون لغزش طی کند. اینجا دقیقاً همان جایی است که تفاوت یک تیم معمولی با یک تیم قهرمان مشخص میشود.
عیار نکو حالا مشخص میشود
نتایج شش هفته ابتدایی ارزش خودش را دارد، اما ارزشمندتر از آن چیزی است که نکونام از امروز به بعد انجام میدهد. اگر بتواند تیمی را که درگیر حاشیه شده، شکست خورده و بخشی از تمرکزش را از دست داده دوباره سرپا کند، شاید این کار از تمام بردهای هفتههای ابتدایی مهمتر باشد. قهرمانی فقط با بردن تیمهای پایین جدول به دست نمیآید. یک تیم مدعی باید بلد باشد بعد از زمین خوردن هم بلند شود.
از امروز، نوبت نکونام است.
تراکتور حالا یک شکست دارد. مهم نیست این شکست چقدر تلخ بوده؛ مهم این است که واکنش تیم به آن چه خواهد بود. اگر تراکتور دوباره خودش را پیدا کند، شکست امروز تنها یک لغزش در یک فصل طولانی خواهد بود. اما اگر این شکست آغاز فروپاشی تمرکز و اعتمادبهنفس تیم باشد، آن وقت باید پرسید آیا تراکتور واقعاً برای قهرمانی آماده بوده است؟ نتایج خوب را همه دیدند؛ حالا باید توانایی جمع کردن یک تیم را هم نشان بدهد.
نظرات (0)