بیر تیم، بیر یول؛ این‌بار به معنی واقعی

ورزش آذربایجان - تراکتور امسال هم مثل هر سال از حواشی و ضربه‌های خارج از فوتبال بی‌نصیب نمانده؛ اما آنچه که امسال بیشتر از هر موقع نمایان‌گر است، اتحاد و انسجام بازیکنان برای پشت سر گذاشتن این حواشی است.

همه برای یکی

بعد از خبر تلخ مصدومیت مهدی ترابی، هم‌تیمی‌های مهدی او را تنها نگذاشتند و در عکس تیمی، پیراهن او را هم در قاب تصویر آوردند؛ اما امیرحسین درست در شادترین لحظه خود و در اوج هیجان هم به یاد ترابی بود و خوشحالی بعد از گل خود را با پیراهن شماره ۹ اجرا کرد.

یکی برای همه

شجاع خلیل‌زاده به‌عنوان کاپیتان تیم، نقش بالاتری از بازوبند بستن و انتخاب میدان را انجام می‌دهد. شجاع یک‌تنه ضرباهنگ روحیه تیم را حفظ می‌کند؛ با اینکه خودش هدف فحش‌های رقیبان است، اما آرام است و آرامش تیم را حفظ می‌کند. بی‌شک یکی از دلایل آرامش رختکن تیم، حضور کاپیتان باتجربه‌ای مثل خلیل‌زاده است.

خداداد؛ سپر تدافعی حاشیه

اگر بیرانوند سنگربان درون میدان تراکتور محسوب می‌شود، خداداد را باید سنگربان حاشیه کنار میدان دانست. با وجود غزال تیزپا، دیگر بازیکنان نیازی به جر و بحث با داور را ندارند و با آرامش، صرفاً به بازی خود مشغول می‌شوند.

هوادارهایی که هوای تیم را دارند

مسلماً هواداران تکه پررنگ این پازل محسوب می‌شوند؛ هوادارانی که امسال از نتیجه تیم رضایت دارند و برخورد محترمانه‌ای را از سوی باشگاه تجربه می‌کنند. و به همین خاطر، به درخواست حضور باشگاه لبیک گفته و حتی در روز شنبه نیز در ورزشگاه حاضر می‌شوند.

بیر تیم، بیر یول

این شعاری بود که در بی‌معنی‌ترین و گسسته‌ترین شرایط تراکتور به میان آمد. شعاری که زیاد برای تراکتور کارساز نبود، اما حالا بعد از پختگی بدنه تراکتور خصوصی، این شعار رنگ و بوی عمل پیدا کرده و این تیم یک راه را برای خود معین کرده که به‌صورت دیمی و متحد از پس آن خواهند آمد.