زیبایی فدای مدیریت بحران و امتیاز

ورزش آذربایجان - تراکتور بعد از گذشت شش هفته از لیگ برتر، با ۱۶ امتیاز در صدر جدول ایستاده و مهم‌تر از آن، هنوز هیچ گلی دریافت نکرده است. پنج برد، یک تساوی و شش کلین‌شیت؛ آماری که برای هر تیم مدعی قهرمانی قابل توجه است، اما وقتی بدانیم تراکتور در همین هفته‌ها با چه شرایطی وارد زمین شده، ارزش کار نکونام بیشتر به چشم می‌آید. با این حال، بخش زیادی از انتقادهای رسانه‌ای این روزها متوجه سبک بازی تراکتور است؛ اینکه تیم فوتبال جذابی ارائه نمی‌کند، موقعیت‌های زیادی نمی‌سازد و گاهی بیش از اندازه محتاط بازی می‌کند. این انتقادها را می‌توان مطرح کرد، اما یک سؤال مهم وجود دارد؛ آیا الان زمان مناسبی برای قضاوت نهایی درباره فوتبال نکونام است؟

وقتی نصف نقشه‌های نکو روی نیمکت می‌مانند

تراکتور در هفته‌های اخیر با غیبت چند مهره مهمش روبه‌رو بوده است. مصدومیت مهدی ترابی، مهدی هاشم‌نژاد، ایگور پوستونسکی و تیبور هالیلوویچ دست نکونام را برای انتخاب ترکیب و به‌خصوص ایجاد تغییر در جریان مسابقه بسته است. ماجرا فقط غیبت چند بازیکن نیست. وقتی چند مهره اصلی را از دست می‌دهید، زنجیره تصمیم‌های فنی سرمربی هم به هم می‌ریزد. بازیکنی باید در پستی بازی کند که انتخاب اولش نیست، تعویضی که می‌توانست جریان بازی را عوض کند روی نیمکت می‌ماند و گاهی سرمربی مجبور می‌شود بیشتر از آنچه می‌خواهد، به همان ترکیب داخل زمین اعتماد کند. در چنین شرایطی انتظار فوتبال ایده‌آل، کمی دور از واقعیت است.

۱۶ امتیاز؛ چیزی بیشتر از یک عدد

۱۶ امتیاز از ۱۸ امتیاز ممکن،پنج برد و یک تساوی، صفر گل خورده در شش مسابقه و صدرنشینی. این آمار برای تیمی که با ترکیب کامل و بدون مشکل مصدومیت وارد فصل شده هم آمار بسیار خوبی است؛ چه رسد به تیمی که در چند هفته اخیر بخشی از مهره‌های اصلی خود را در اختیار نداشته است. اینجاست که می‌شود گفت نکونام تا اینجای فصل عملکردی فراتر از انتظار داشته؛ نه به این معنی که تراکتور فوتبال بی‌نقصی بازی کرده، بلکه به این دلیل که سرمربی تیم توانسته در شرایطی که ابزارهایش کامل نبوده، بیشترین امتیاز ممکن را از مسابقات بگیرد.

شاهکار واقعی کجاست؟

شاهکار، اگر بخواهیم از این واژه استفاده کنیم، در مدیریت همین شرایط سخت است؛ تیمی که مهره‌های کلیدی‌اش یکی پس از دیگری مصدوم می‌شوند اما نتیجه نمی‌بازد، دروازه‌اش باز نمی‌شود و امتیاز از دست نمی‌دهد. در فوتبال، همیشه قرار نیست تیم در بهترین شرایطش بازی کند. گاهی باید در روزی که خوب نیستی، برنده شوی. گاهی باید با یک گل سه امتیاز بگیری و گاهی باید تا پایان مسابقه از همان یک گل دفاع کنی. تراکتور فعلاً این کار را بلد بوده است.

فوتبال زیبا می‌خواهیم؛ اما اول باید تیم بماند

البته انتقاد از کیفیت بازی تراکتور کاملاً قابل قبول است. تراکتور اگر قرار است در ادامه فصل برای قهرمانی بجنگد، باید در فاز هجومی بهتر شود، موقعیت‌های بیشتری بسازد و از نظر مالکیت و خلق موقعیت هم پیشرفت کند.اما تفاوت بزرگی بین «انتقاد از عملکرد تیم» و «نادیده گرفتن عملکرد سرمربی» وجود دارد. نکونام را می‌توان بابت کیفیت فوتبال تراکتور نقد کرد، اما نمی‌توان ۱۶ امتیاز و صفر گل خورده را هم نادیده گرفت. فعلاً تراکتور نتیجه می‌گیرد، گل نمی‌خورد و صدرنشین است. شاید فوتبال این تیم هنوز زیباترین فوتبال لیگ نباشد، اما برای قضاوت درباره اینکه نکونام در نهایت چه تیمی خواهد ساخت، هنوز خیلی زود است. بهتر است کمی صبر کنیم تا دست نکو دوباره باز شود. آن وقت، می‌توان درباره کیفیت فوتبالش با معیار دقیق‌تری حرف زد.