ورزش آذربایجان - تراکتور پس از چهار برد متوالی، در قزوین مقابل شمس‌آذر متوقف شد. ۱۳ امتیاز و بدون گل خورده، شروعی فوق‌العاده برای تیم نکونام است؛ اما این بازی یک ضعف مهم را نشان داد: تراکتور در برابر دفاع فشرده، راه‌حل هجومی متنوعی نداشت.
اولین تیر شمس به بدنه تراکتور
شمس‌آذر از ابتدا فضای مرکزی را بست و اجازه نداد تراکتور مثل بازی‌های قبلی از انتقال سریع استفاده کند. در نتیجه، توپ بیشتر به کناره‌ها منتقل شد؛ اما تراکتور نتوانست با حضور بازیکن بین خطوط، جابه‌جایی مهاجمان، پاس سوم و تغییر سریع سمت بازی، نظم دفاعی حریف را به هم بزند. مهاجمان اغلب مقابل خط دفاع قرار داشتند و ارتباط خط میانی با آنها نیز به اندازه کافی مؤثر نبود.
جای خالی هایی که احساس شد
در چنین شرایطی، ضعف جناحین بیشتر به چشم آمد. با غیبت ترابی و هاشم‌نژاد، دانیال اسماعیلی‌فر یک خط جلوتر رفت و محرمی دفاع راست شد، اما این زوج نتوانستند سمت راست را به منبع مستمر خلق موقعیت تبدیل کنند. محرمی هم نمایش خوبی نداشت. سمت چپ نیز بیشتر به سرعت زائرکاظمینی متکی بود و ترکیب‌سازی کافی شکل نگرفت.
اثر منفی مصدومیت ها مشخص شد
در مرکز زمین، اودیل و حسینی بیشتر وظیفه حفظ تعادل را داشتند؛ تصمیمی که از نظر دفاعی منطقی بود، اما تعداد نفرات تراکتور در اطراف محوطه را برای ایجاد ترکیب‌های کوتاه محدود می‌کرد.
مصدومیت‌ها نیز مشکل را تشدید کردند. تراکتور بدون ترابی و هاشم‌نژاد بازی را آغاز کرد و سپس حسین‌زاده و مغانلو را هم از دست داد؛ یعنی همزمان هم بازیکن حمل‌کننده توپ و هم تهدید اصلی داخل محوطه از دسترس خارج شدند.
دلیل اصلی چه بود؟!
بنابراین دلیل اصلی گل نزدن تراکتور را نباید فقط در محرمی، تغییر پست دانیال یا مصدومیت‌ها جست‌وجو کرد. مشکل بزرگ‌تر این بود که شمس‌آذر توانست تراکتور را از بازی انتقالی خارج کند و تیم نکونام پاسخ مناسبی برای دفاع فشرده حریف پیدا نکرد.
تراکتور همچنان از نظر ساختار دفاعی و مدل بازی انتقالی تیم قدرتمندی است، اما اگر هدف قهرمانی است، باید برای مسابقاتی مثل قزوین یک نقشه هجومی دوم داشته باشد؛ نقشه‌ای که بر پایه تغییر ریتم، نفوذ از نیم‌فضاها و حضور مؤثر بین خطوط، دفاع‌های بسته را باز کند.
نظرات (0)