پیش‌بینی تراکتور – پرسپولیس از دید فنی

ورزش آذربایجان - تراکتور و پرسپولیس در حالی در هفته سوم لیگ بیست‌وششم به مصاف یکدیگر می‌روند که هر دو تیم از دو بازی ابتدایی خود ۶ امتیاز گرفته‌اند. تراکتور بعد از پیروزی مقابل پیکان و سپاهان، حالا در دومین بازی بزرگ فصل باید مقابل پرسپولیسی قرار بگیرد که در دو هفته اول ۶ گل به ثمر رسانده است.

اما جذابیت اصلی این مسابقه، تقابل دو مربی و دو ایده متفاوت است؛ جواد نکونام با فوتبال مستقیم‌تر، فشردگی و انتقال سریع و مهدی تارتار با تیمی که هنوز در حال پیدا کردن بهترین آرایش خود است.

نکونام؛ ۴-۴-۲ برای کنترل و ضربه در انتقال

تراکتور نکونام در این فصل بیشتر با سیستم ۴-۴-۲ و دو مهاجم همزمان تعریف می‌شود.

حضور امیرحسین حسین‌زاده و شهریار مغانلو در خط حمله، یک تفاوت مهم با سیستم‌های تک‌مهاجمه ایجاد می‌کند؛ تراکتور در زمان دفاع می‌تواند با دو مهاجم مسیر بازی‌سازی مدافعان پرسپولیس را تحت فشار قرار دهد و در زمان انتقال نیز با یک پاس مستقیم، خیلی سریع به خط حمله برسد.

ارکان اصلی سیستم ۴-۴-۲ نکونام را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

دو مهاجم برای فشار روی خط دفاع حریف، چهار هافبک نزدیک به هم برای بستن مرکز، حفظ فاصله کم بین خطوط ، توپ‌گیری و انتقال سریع،استفاده از سرعت ترابی و بازیکنان کناری، ارسال مستقیم برای مغانلو، آزادی بیشتر حسین‌زاده برای حرکت بین خطوط

نکته مهم اینجاست که حسین‌زاده در این سیستم الزاماً یک مهاجم کاملاً ثابت نیست. او می‌تواند هنگام مالکیت کمی عقب‌تر بیاید و بین خطوط صاحب توپ شود؛ در نتیجه شکل تراکتور برای لحظاتی به ۴-۴-۱-۱ نزدیک خواهد شد.

این دقیقاً همان نقطه‌ای است که می‌تواند پرسپولیس را آزار دهد.

مغانلو؛ نقطه اتکای بازی مستقیم تراکتور

نکونام مقابل پرسپولیس احتمالاً بیش از همیشه به قدرت فیزیکی و بازی هوایی شهریار مغانلو نیاز دارد.

اگر پرسپولیس جلو بکشد، فضای پشت خط دفاعی ایجاد می‌شود و اگر عقب بنشیند، مغانلو می‌تواند با حفظ توپ و درگیر کردن مدافعان، فرصت اضافه شدن حسین‌زاده و هافبک‌ها را فراهم کند.

در واقع تراکتور لزوماً نیاز ندارد برای رسیدن به دروازه پرسپولیس مالکیت طولانی داشته باشد.

تارتار؛ هنوز در جست‌وجوی بهترین شکل پرسپولیس

پرسپولیس برخلاف تراکتور هنوز یک سیستم کاملاً ثابت و قطعی ندارد. این تیم در دو بازی ابتدایی از آرایش‌های متفاوت استفاده کرده و حتی تغییر سیستم در جریان مسابقه نیز دیده شده است.به همین دلیل یکی از جذاب‌ترین سؤالات بازی این است که تارتار مقابل تراکتور با چه آرایشی وارد زمین خواهد شد.

گمانه زنی های پیش از مسابقه احتمال استفاده از ساختار سه دفاعه را مطرح کرده‌اند، هرچند ۴-۴-۲ نیز یکی از گزینه‌های جدی است. غیبت ابوالفضل جلالی هم انتخاب تارتار در سمت چپ خط دفاع را به یکی از ابهام‌های ترکیب تبدیل کرده است.

اگر پرسپولیس با سه دفاع بازی کند، احتمالاً هدف اصلی تارتار ایجاد برتری عددی در زمان مالکیت خواهد بود.

اما همین موضوع یک خطر هم دارد:

فضای پشت وینگ‌بک‌ها.

ترابی؛ سلاحی که ممکن است از نیمه دوم آزاد شود

مهدی ترابی می‌تواند یکی از مهم‌ترین متغیرهای تاکتیکی تراکتور در این مسابقه باشد، اما هنوز نمی‌توان با قطعیت از حضور او در ترکیب اصلی صحبت کرد. با توجه به صحبت‌های جواد نکونام در نشست خبری و تأکید او بر اینکه سلامت بازیکنان اولویت اول است، این احتمال وجود دارد که ترابی بازی را از روی نیمکت آغاز کند و در نیمه دوم به زمین بیاید. در صورت حضور ترابی، چه از ابتدا و چه به‌عنوان بازیکن تعویضی، مهم‌ترین وظیفه او می‌تواند حمله به فضاهای ایجادشده در کناره‌های خط دفاع پرسپولیس باشد. به‌خصوص اگر پرسپولیس با سیستم سه دفاعه و وینگ‌بک‌های جلوکشیده بازی کند، فضای پشت این بازیکنان می‌تواند محل مناسبی برای نفوذ ترابی باشد. حضور او در نیمه دوم حتی می‌تواند اهمیت بیشتری پیدا کند؛ جایی که با خستگی مدافعان پرسپولیس، سرعت و توانایی ترابی در حمل توپ و پاس آخر می‌تواند ریتم هجومی تراکتور را تغییر دهد.

نبرد اصلی؛ دو مهاجم تراکتور مقابل سه مدافع پرسپولیس

اگر تارتار با سه مدافع بازی کند، یک دوئل تاکتیکی بسیار جذاب شکل می‌گیرد.سه مدافع پرسپولیس در برابر دو مهاجم تراکتور برتری عددی دارند، اما نکونام می‌تواند با عقب کشیدن حسین‌زاده این برتری را از بین ببرد. در این حالت، یکی از مدافعان پرسپولیس باید تصمیم بگیرد:

حسین‌زاده را دنبال کند یا مغانلو را؟

اگر مدافع مرکزی جلو بیاید و حسین‌زاده را تعقیب کند، فضای پشت سر او برای مغانلو ایجاد می‌شود.اگر عقب بماند، حسین‌زاده می‌تواند بین خطوط صاحب توپ شود. این شاید یکی از مهم‌ترین معماهای تاکتیکی پرسپولیس در این مسابقه باشد.

نقطه ضعف تراکتور؛ فضای پشت هافبک‌ها

البته ۴-۴-۲ نکونام یک ضعف بالقوه هم دارد.اگر خط هافبک تراکتور بیش از حد عقب بنشیند، فاصله زیادی بین چهار هافبک و دو مهاجم ایجاد می‌شود.در این صورت پرسپولیس می‌تواند با پاس‌های کوتاه وارد فضای بین خطوط شود و تراکتور را مجبور کند مدام عقب برود.

بنابراین نقش خامربکوف و هالیلوویچ بسیار مهم است؛ آنها باید هم مرکز را ببندند و هم اجازه ندهند هافبک‌ها و مهاجمان پرسپولیس پشت سرشان صاحب توپ شوند.

پیش‌بینی نهایی

با توجه به سبک دو تیم، احتمالاً پرسپولیس در مقاطعی مالکیت بیشتری خواهد داشت، اما تراکتور لزوماً از این موضوع ناراضی نیست. پرسپولیس می‌خواهد با مالکیت، تراکتور را عقب ببرد؛ تراکتور می‌خواهد با فشردگی، پرسپولیس را به اشتباه وادار کند. اگر تراکتور گل اول را بزند، ۴-۴-۲ نکونام می‌تواند به یک سلاح خطرناک در ضدحملات تبدیل شود؛ چرا که پرسپولیس مجبور به جلو کشیدن خطوط خواهد شد. اما اگر پرسپولیس زودتر به گل برسد، شرایط کاملاً متفاوت می‌شود و تراکتور مجبور خواهد شد بیشتر مالک توپ باشد؛ سناریویی که احتمالاً مطلوب‌ترین حالت برای نکونام نیست. در نهایت، این بازی بیشتر از جنگ مالکیت، جنگ انتقال‌هاست. نکونام با دو مهاجم می‌خواهد مدافعان پرسپولیس را تحت فشار قرار دهد و بعد از توپ‌گیری مستقیم به سمت دروازه برود؛ تارتار هم باید راهی برای جلوگیری از همین انتقال‌ها پیدا کند.

در یادگار، سؤال اصلی این نیست که چه تیمی بیشتر توپ دارد؛ سؤال این است که چه تیمی بهتر از لحظه از دست رفتن توپ استفاده می‌کند.