برای پویا و یاسر؛ جایتان خالی با هزاران گل سرخ!

ورزش آذربایجان - ما در خوشحالی بعدی‌مان دیگر پویا و یاسر را در کنار خود نخواهیم داشت؛ همان‌طور که در تمام این سال‌ها، خیلی از دوستان و هم‌سکویی‌های دیگر خود را از دست داده‌ایم.

این مستطیل سبز هم مثل زندگی، همیشه غم‌هایش بیشتر از شادی‌هایش است.

مخصوصاً که در این روزهای سخت و جاده‌های ناهموار، فوتبال را بهانه کرده‌ایم تا نود دقیقه، به دور از هر تلخی دیگری، در کنار هم غم‌هایمان را فراموش کنیم.

اما فراموش نکنیم همه ما عزیزانی را داریم که برای ما نگران‌اند؛ عزیزانی خیلی عزیزتر از نتایج و امتیازات. بیایید نگذاریم چند سانتی‌متر اختلاف توپ و صدای کرکننده تیر دروازه موجب شود که عزیزانمان با ناراحتی ما مواجه شوند.

فوتبال، با تمام جدیتش و با تمام جذابیتش، در نهایت یک بازی است. خیلی چیزها در این جهان از فوتبال مهم‌تر هستند؛ چیزهایی مثل دستان پدر، چشم‌های مادر، بوی خوش فرزند، جملات یک معشوقه، دست رفاقت یک رفیق و…

ما نمی‌خواهیم دوباره شاهد خبر تلخ فوت دوستان و عزیزانمان پس از یک شادی جمعی باشیم. ما دوست نداریم خاطره تلخ احد قلی لاله را دوباره تجربه کنیم.

کافی است یک نفر فقط از روی یکی از صندلی‌های یادگار امام کسر شود تا تمام ورزشگاه، با تمام عظمتش، برای یک خانواده به هیچ تبدیل شود.

پویا، یاسر، احد، حامد، فرید، مالک، ساسان، علی؛ یک‌به‌یک دوستانی که برای همیشه از پیش ما رفته‌اید، ما در تمام روزهای شاد، در تمام جشن‌ها، به یاد شما خواهیم بود و شما را فراموش نخواهیم کرد.

و به هم قول خواهیم داد که مواظب خودمان و یکدیگر باشیم. بیایید قول بدهیم که انتهای این فصل را، با هر نتیجه‌ای، در کنار هم و در صحت و سلامت ــ تا جایی که روزگار امانمان دهد ــ تماشا کنیم.

فوتبال تا جایی شیرین است که در کنار هم شاد باشیم.