واگذاری فوتبال مس؛ عقب‌گرد یا بازگشت به ثبات؟

به گزارش ورزش آذربایجان؛ باشگاه مس سونگون که نام خود را بیش از هر چیز با موفقیت‌های درخشان در رشته فوتسال تثبیت کرده، فعالیت حرفه‌ای خود را در این حوزه از حدود یک دهه پیش آغاز کرد و در مدت‌زمانی کوتاه، با تمرکز، برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری هدفمند، به یکی از قطب‌های اصلی فوتسال ایران و حتی آسیا تبدیل شد. افتخارات متعدد داخلی و بین‌المللی، این باشگاه را به الگویی موفق در مدیریت ورزشی تک‌رشته‌ای (تیمی) بدل کرده بود. در کنار فوتسال، برخی رشته‌های انفرادی نیز تحت پوشش این باشگاه فعالیت داشتند که عملکردی هم‌سطح و قابل توجه ارائه می‌کردند.با این حال، تصمیم ناگهانی برای گسترش فعالیت‌ها و اضافه شدن همزمان دو رشته تیمی والیبال و فوتبال، نقطه عطفی در مسیر این باشگاه به شمار می‌رود؛ تغییری که به‌جای تقویت ساختار، عملاً موجب فشار مضاعف بر منابع و زیرساخت‌های موجود شد.

ورود به فوتبال با چند چرای بی‌جواب!در این میان، ورود به عرصه فوتبال، به‌عنوان پرهزینه‌ترین و پیچیده‌ترین رشته باشگاهی، بیش از سایر بخش‌ها چالش‌برانگیز ظاهر شد.تیم فوتبال مس سونگون حدود چهار سال پیش در شرایطی فعالیت خود را آغاز کرد که باشگاه از نظر زیرساختی، از جمله در اختیار داشتن ورزشگاه اختصاصی، زمین تمرین استاندارد و حتی بسترهای پشتیبانی، آمادگی لازم برای حضور در این سطح را نداشت. همین مسئله از همان ابتدا با پرسش‌های جدی از سوی کارشناسان همراه بود؛ اینکه باشگاهی فاقد حداقل امکانات سخت‌افزاری، چگونه قصد دارد در ساختار حرفه‌ای فوتبال کشور تیم‌داری کند.

ورود به مسیر تزلزل با شیب تند...

اگرچه این تیم در نخستین فصل فعالیت خود موفق به صعود به لیگ دسته اول شد، اما از همان زمان، نشانه‌های مشکلات عمیق‌تر به‌تدریج نمایان شد. حضور در لیگ یک، نه‌تنها چالش‌های فنی، بلکه بار مالی و اجرایی سنگینی را نیز به باشگاه تحمیل کرد؛ فشاری که دامنه آن به سایر بخش‌ها، از جمله تیم فوتسال، نیز سرایت کرد.در دو فصل اخیر، تیم فوتبال مس سونگون عملاً به تیمی «خانه‌به‌دوش» تبدیل شده است؛ تیمی بدون ورزشگاه اختصاصی که به‌دلیل نبود امکانات لازم در شهر ورزقان و حتی مرکز استان (تبریز)، ناچار به برگزاری مسابقات خود در ورزشگاه‌های مختلف و بعضاً خارج از استان شد. این جابه‌جایی‌های مکرر، علاوه بر تحمیل هزینه‌های سنگین، تبعات فنی و روانی قابل توجهی نیز برای تیم به همراه داشت.

فلش بک به سال قبل؛ جرقه واگذاری زده شد

در چنین شرایطی، مدیریت باشگاه در دوره نقی نصیری، با همراهی هیئت‌مدیره وقت، تصمیم به واگذاری سهمیه تیم فوتبال گرفت؛ تصمیمی که پس از بررسی در سطوح بالادستی شرکت مس، وارد فاز اجرایی شد و اکنون پس از گذشت حدود یک سال، به مراحل اجرایی خود نزدیک شده است.واقعیت آن است که نبود زیرساخت مناسب در ورزقان به‌عنوان پایگاه اصلی باشگاه، و همچنین محدودیت‌های موجود در تبریز برای میزبانی مستمر، عملاً امکان تداوم حرفه‌ای در فوتبال را از مس سونگون سلب کرده بود. از سوی دیگر، فشار مالی ناشی از تیم‌داری در این رشته، تأثیر مستقیمی بر افت عملکرد برند باشگاه سونگونی یعنی تیم فوتسال گذاشت؛ به‌گونه‌ای که این باشگاه در سال‌های اخیر، بخشی از ثبات و موفقیت‌های پیشین خود را از دست داد.

این یک عقب نشینی نیست...

اکنون، تصمیم به واگذاری سهمیه فوتبال را می‌توان تلاشی برای بازگشت به مسیر ثبات و تمرکز بر مزیت‌های اصلی باشگاه دانست. مسیری که در آن، اولویت با احیای جایگاه از دست‌رفته در فوتسال و تقویت رشته‌هایی است که پیش‌تر برای این باشگاه افتخارآفرین بوده‌اند.با این حال، نباید از یک نکته کلیدی غافل شد: فوتبال در استان آذربایجان شرقی، ظرفیتی انکارناپذیر و سرمایه‌ای ارزشمند به شمار می‌رود. اما بهره‌برداری از این ظرفیت، مستلزم برنامه‌ریزی دقیق، تأمین زیرساخت و مدیریت پایدار است؛ مؤلفه‌هایی که در پروژه فوتبال مس سونگون کمتر مورد توجه قرار گرفت.در نهایت، واگذاری سهمیه فوتبال مس سونگون را می‌توان تصمیمی منطقی در شرایط موجود تلقی کرد؛ تصمیمی که بیش از آنکه یک عقب‌نشینی باشد، تلاشی برای جلوگیری از اتلاف منابع و بازگشت به یک مسیر آزموده و موفق است.