به گزارش «ورزش آذربایجان»، تراکتور امسال در سه جبهه سرنوشتساز—لیگ نخبگان آسیا، لیگ برتر و جام حذفی—حضور دارد و با هدایت دراگان اسکوچیچ، شاید بیشترین شانس موفقیت یکجا در سالهای اخیر را تجربه میکند. تیمی با چنین جاهطلبی و چنین کیفیتی، نیاز مبرم و غیرقابلچشمپوشی به یک زمین استاندارد، چمن سالم و ظرفیت میزبانی ۷۰ هزار نفری یادگار دارد؛ اما واقعیت موجود کیلومترها با وعدههای دادهشده فاصله دارد.
وحید اکبرمنادی، پیمانکار پروژه، بهطور رسمی اعلام کرده است که حداقل سه ماه زمان بدون برگزاری حتی یک مسابقه برای تثبیت و آمادهسازی چمن لازم است. یعنی حتی اگر از همین فردا همهچیز ایدهآل پیش برود، تا پایان این سال فوتبالی، امکان رسیدن به کیفیت وعدهدادهشده عملاً صفر است. آنچه اکنون دیده میشود—زردی، نارس بودن چمن، کچلیها، چالهها و ناپایداری لایهها—نشانهای روشن است: این زمین در سال جاری، به سطح قابلاستفاده برای یک تیم آسیایی نخواهد رسید.
در چنین شرایطی، آسیب اصلی نه از رقبا که از داخل وارد شده است. مسئولیتی که باید در جهت حمایت از تیم برگزیده استان باشد، به مانعی سنگین تبدیل شده؛ موانعی که تراکتور را از امتیاز میزبانی، حمایت هواداران و شرایط حرفهای محروم میکند.
و اینجاست که آن جمله همیشگی هواداران—«نمیگذارند قهرمان شویم»—برای اولینبار نه به شکل یک گلایه، بلکه شبیه یک نتیجه منطقی به گوش میرسد.
وقتی وعدهها روی زمین میمانند و واقعیت روی چمن زرد و نارس یادگار امام نقش میبندد، این تصور قدیمی بیش از همیشه رنگ حقیقت میگیرد.
تراکتور برای قهرمانی میجنگد؛ اما شاید باز هم پیش از همه، باید از سد «خودیها» عبور کند.
نظرات (0)