به گزارش «ورزش آذربایجان»، دروازه بان ملی‌پوش تراکتور پس از پیوستن به جمع سرخ‌های آذربایجان روزهای پرحاشیه‌ای را تجربه کرد و حتی مدتی نیز از میادین دور ماند؛ دورانی که می‌توان آن را تاریک‌ترین مقطع دوران حرفه‌ای‌اش دانست. اما پایان آن روزهای سنگین، آغاز یک بازگشت باشکوه بود؛ بازگشتی با «ورژن خطرناک بیرو».
نخستین حضور بیرانوند پس از رفع محرومیت در دیدار برابر شباب‌الاهلی رقم خورد؛ جایی که درخشش او مانع از شکست تیم ده‌نفره تراکتور شد و همان بازی کافی بود تا کارشناسان دوباره نام بیرو را با احترام بیشتری تکرار کنند.
در هفته‌های بعد نیز سیوها و واکنش‌های چشم‌نواز بیرانوند آن‌قدر چشمگیر بود که اردشیر قلعه‌نویی با وجود یک‌ونیم ماه دوری او از شرایط مسابقه، چاره‌ای جز دعوتش به تیم ملی نداشت. دعوتی که خیلی زود پاسخ خود را پیدا کرد.
در دیدار شب گذشته مقابل کیپ‌وِرد، بیرانوند دوباره درخشید؛ هم در جریان مسابقه و هم در ضربات پنالتی. سیو او روی ضربه چهارم حریف، ایران را یک قدم به فینال نزدیک‌تر کرد و فشار را از روی کادرفنی تیم ملی برداشت.
دست چپ بیرو، یادآور مهار تاریخی پنالتی کریستیانو رونالدو؛
دست راستش، یادآور مهار سرنوشت‌ساز برابر کیپ‌ورد.
و شاید حالا قلعه‌نویی بیش از هر زمان دیگری «مدیون دست راست بیرانوند» باشد.
این بازگشت باشکوه در تضاد کامل با فصل گذشته است؛ فصلی که زمین و زمان علیه او بود و تنها تی‌تی‌ها با آغوش باز و تشویق‌های بی‌وقفه کنارش ایستادند. حالا همان منتقدان دیروز، امروز در برابر عملکرد درخشان او سکوت کرده یا ناچار به تمجید شده‌اند.
بیرانوند پیش‌تر در یک استوری از تلخی‌های فصل گذشته گفته بود و تنها حمایت هواداران تراکتور را عامل حفظ روحیه‌اش دانسته بود؛ حمایتی که حالا با درخشش این فصل، با بهترین شکل ممکن پاسخ داده شده است.
نظرات (0)